Perfectionisme is a b*tc

 

Inspiratie

Een paar weken geleden schreef ik dit op mijn facebook pagina:

“Aan het broeden op een blogje wat maar niet wil vlotten. 
Eigenlijk al een week te laat, volgens mij eigen gestelde deadline... en mijn eigen 'regels' en druk helpen niet om het blogje uit mijn hoofd te laten rollen.

"Je moet niks, je bent verdorie zelfs eigen baas, dus van wie moet dat dan? Wat is het ergste dat kan gebeuren?" (jaja, mijn psycholoog zit er nog wel in met haar standaard vragen)

Dus: Even wat anders doen, zinnen verzetten en vertrouwen op mijn oude vertrouwde hersenspinsels en hoofd vol gedachten. 

De perfectionist in mij

Een paar uur later kwam er inderdaad een prima onderwerp in mijn hoofd op, dat er ook al een tijdje zat en schreef ik binnen no-time een blog. Ik kreeg op facebook reacties dat ik mijn blog ook over mijn perfectionisme kon schrijven.

Het is precies 2 weken later, want de perfectionist in mij vindt dat er elke 2 weken een blog moet komen.

- De perfectionist in mij vindt dat een blog een pakkende titel moet hebben waardoor mensen er op gaan klikken.

- De perfectionist in mij vindt dat een blog een onderwerp moet hebben dat veel mensen aanspreekt en relevant is voor mijn bedrijf.

- De perfectionist in mij vind dat er mooie tussenkopjes in moeten zodat het lekker vlot weg leest

- En ook vind de perfectionist in mij dat er een mooie passende afbeelding bij moet.

En, en, en .... word je er al moe van? Nou, ik ook!

Problemen

Perfectionisme is a b*tch. Ik herhaal het nog maar eens. Ik denk dat echt heel veel mensen last hebben van perfectionisme en dat daar ook veel problemen uit voortkomen.  

Het “goed willen doen” is niet erg denk ik. Maar het perfect willen doen, geen fouten willen maken en daardoor jezelf tot over een grens pushen, dat is niet goed. Overspannen , burn-out, depressie, eetstoornis, faalangst, onzekerheid, zelfbeschadiging, agressie, noem maar op, allemaal mogelijke gevolgen van perfectionisme. Allemaal gevolgen van tegen jezelf zeggen dat het niet goed genoeg is. Dat jij niet goed genoeg bent als je fouten maakt. Want dat zit er eigenlijk bij iedereen onder.

Een voorbeeld

Ik herinner me een meisje op de groep waar ik toen werkte met een vreselijk pest verleden. Door het pesten was ze heel onzeker geworden over zichzelf en over alles wat ze deed. Ze kwam in de woongroep wonen en voor haar dus in een nieuwe groep jongeren en begeleiders. Hoe spannend en moeilijk zal dat voor haar geweest zijn?! Wat al snel opviel was dat ze vrijwel geen enkele beslissing zelf durfde te nemen. Bang om het niet perfect te doen, zo vertelde ze uiteindelijk.  

 Voor de kooktaak: “Ik wil iets koken dat alle 6 huisgenoten graag willen eten vanavond”.

Uit school weer thuis: “Zal ik nu gaan douchen of vanavond?”

Terwijl ze een film aan het kijken is: “Jij mag wel zappen naar iets dat jij wilt zien hoor!”

Zoveel voorbeelden, waarbij ze zelf niets durfde te kiezen, omdat ze bang was het verkeerd te doen. Je zult snappen dat dit vaak resulteerde in paniek, niets doen zodat ze het ook niet verkeerd zou doen of terugtrekken op haar eigen kamer. Heel eenzaam eigenlijk. Beetje bij beetje moest zij leren dat het prima was als zij haar eigen keuzes maakte. Dat ook zij soms haar ‘zin’ mocht krijgen en iemand anders dan pech had.

En nu?

Ik had een burn-out en een psycholoog nodig om te leren dat ik teveel ‘moet’ van mezelf en hoe ik dat kan afleren. Ergens diep van binnen zit een stemmetje dat je vertelt dat het niet goed genoeg is, en je kunt leren om daar mee om te gaan. Mijn perfectionisme is niet helemaal weg. Het gaat ook nooit helemaal weg denk ik. Maar, zoals ik hierboven al schreef: ik kan het bewust loslaten. Ik kan tegen mezelf zeggen dat het niet erg is als het niet perfect is. Ik kan mijn eigen gedachten omdraaien en mezelf kritisch bevragen (al hoor ik nog altijd de stem van mijn psycholoog als ik dat doe).

Nu moet hier nog een mooie conclusie, een fijn afrondend stukje tekst.

Waarom moet dat? - Geen idee, zo hoort het volgens mij.

Van wie moet dat? - Van mezelf, en wellicht ook van de lezer die anders mijn blog zo gek vindt eindigen.

Wat is het ergste dat kan gebeuren? – Dat iemand het een gek einde vindt.

En wat is daar erg aan? – Eh... niks eigenlijk. Dan is dat maar zo.

 

Herken jij jezelf in dit soort gedachtes? In het vastdenken van jezelf en het jezelf o zo moeilijk maken? En denk je dat ik je goed zou kunnen helpen omdat ik ook weet wat het is? Neem dan contact met me op! 

 

 

Contact

Verander-ing