• Home
  • Blog
  • Jij luistert niet naar mij. Ga dat eens doen!

Jij luistert niet naar mij. Ga dat eens doen!

In dit blog het vervolg op mijn ontdekking van het grote geheim van Joost, zie deze blog.

Goed. Een schattige kitten dus, maar wel stiekem! 

Die avond

Ik kon niet meer doen alsof ik boos was. Van zo’n kleine kitten verdwijnt al mijn boosheid en dat kan ik dan ook niet verbergen. Sowieso ben ik een voorstander van oprecht zijn, ook al voldoe ik dan niet aan ‘de perfecte reactie’ als hulpverlener. Kortom: ik zei dat ik boos zou moeten zijn maar dit niet was. Ik vroeg hem waarom hij deze kitten verstopte, waarop hij zei dat het maar voor een nachtje was. Een kameraad van hem was opgepakt (!) en kon niet voor de kitten zorgen. Eigenlijk dus een heel lief gebaar van Joost. Doordat we beide moesten lachen en er een ontspannen moment was kwamen we leuk in gesprek. 

Joost vertelde nooit iets te vragen, omdat hij er vanuit ging dat hij toch altijd een ‘nee’ te horen zou krijgen. Zijn aanpak was dus: ik doe alles stiekem en hoop dat de begeleiding er niet achter komt. Volgens hem werkte dit meestal prima! Soms werkte het niet en kreeg Joost op zijn kop. Dat was hij echter al zo gewend geraakt dat het hem niet echt meer uitmaakte. Op school was Joost zo’n leerling die met regelmaat bij ‘de directeur’ moest komen en als je dat maar vaak genoeg moet maakt het geen indruk meer. 

De weken erna  

We konden met Joost afspreken dat hij toch meer zou overleggen en vragen. Het doel was Joost  leren dat overleg toch de betere manier is. Ook was er hoop  op meer openheid tussen hem en de begeleiders. Joost wilde het wel proberen, maar had er niet zoveel vertrouwen in. In het team hebben we vervolgens met alle begeleiders afgesproken dat we Joost inderdaad vaak toestemming zouden geven, al was het alleen maar zodat hij dit zou ervaren.  Wel met grenzen en duidelijkheid. “Ja, je mag later thuiskomen, als je wel je taak van te voren doet”. 

Hoe tof: het werkte! Joost overlegde meer en meer en we konden weer met hem praten over wat hij zou willen en waar hij aan wilde werken. Toch bleef hij de regels lastig vinden en bleef hij hier gefrustreerd over. Maar, er was weer ruimte voor overleg en hij hield zich 80% van de tijd ook aan de regels. 

De maanden erna

Joost gaf keer op keer aan dat hij minder begeleiding wilde en wilde bewijzen dat dit zou helpen. Wij zagen het als laatste kans, maar wilden het toch proberen. Joost ging verhuizen. Naar een eenpersoonsappartement met veel minder begeleiding. Ik werd zijn vaste begeleider en zag twee mogelijkheden: of het ging goed of het zou helemaal mislopen. 

Het eerste bleek. Vanaf dat Joost in zijn eentje, met minder begeleiding woonde pakte hij zijn leven goed op. Ik was als begeleider echt ondersteunend in plaats van sturend, omdat het ook kon! 

De jaren erna

Joost en ik kregen een fijne werkrelatie. We konden het goed met elkaar vinden, waren het ook weleens oneens, maar dat was niet erg. Joost ging voor zichzelf zorgen, wel op zijn manier, met ups en downs, maar het ging! 

Nu

Joost is uiteindelijk zelfstandig gaan wonen, zonder begeleiding! Heeft een diploma gehaald en een leuke vriendin gevonden. Wat een fantastisch resultaat voor zo’n “probleemjongere”!! 

 

Contact

Verander-ing